
Það er svo skrítið hvernig lífið getur leikið mann, hversu ótrúlega stutt er á milli hláturs og gráturs. Mikið ofboðslega finnst mér erfitt að kveðja hana mömmu mína, hún hefur alltaf verið til staðar fyrir mig og fannst manni að ekkert annað kæmi til greina en að hún yrði það næstu 20 til 30 árin að minnstakosti. En þessu getur maður víst ekki stjórnað hversu sárt og ósanngjarnt sem það er. Hér er brot úr færslu sem ég skrifaði 20 febrúar 2007;
Langaði svo í lokinn að koma á framfæri að ég á bestu mömmu í heimi ;o) og mér þykir alveg óendanlega mikið vænt um hana. Hún er einn af klettunum í lífi mínu sem ég get alltaf leitað til, sama hvað það er.
Ég vissi svo vel hve heitt mamma elskaði mig og hversu stolt hún var af mér og bræðrum mínum, henni hlakkaði svo til að sjá mig útskrifast úr viðskiptafræðinni í janúar því hún hefur alltaf lagt svo mikið upp úr því að við menntum okkur, en ég veit að á útskriftardaginn minn á hún eftir að horfa stollt niður á mig og segja; þetta er dóttir mín. Og mamma mikið ofboðslega elskaði ég þig mikið og þótti vænt um þig.
Hér er minningargreinin sem ég skrifaði til mömmu og birtist í Morgunblaðinu útarfardaginn 18. oktober 2007.
Elsku mamma mín.
Elsku fallega, yndislega og góða mamma mín.
Ég bara trúi ekki að ég sitji hér með tárin í augunum að skrifa minningagrein um þig, nei ekki elsku mömmu mína. Á þesari stundu á ég svo eftitt með að skilja afhverju þú varst tekin frá okkur, hver sé sanngirnin í að móðir í blóma lífsins sé á einu augabragði tekin frá ástvinum sínum. Eflaust á ég aldrei eftir að skilja það, en sagt er að tíminn lækni öll sár og kannski er það rétt þó svo að sár okkar séu stór og mikil. Ég var ekki bara að missa móðir mína, heldur var ég líka að missa bestu vinkonu mína, við vorum svo nánar mæðgur. Það leið varla sá dagur sem við töluðum ekki saman í síma svo tímunum skipti um allt og ekki neitt, það var svo gott að tala við þig og fá ráðleggingar hjá þér. Það er skrítið að hugsa til þess að eiga aldrei eftir að tala við þig aftur, faðma þig, eða sjá fallega brosið þitt á góðum stundum.
Ég er svo þakklát fyrir að hafa átt þig sem móðir, ég get ekki ímyndað mér berti móðir en þig. Þú varst svo góð kona og vildir alltaf allt fyrir alla gera, það skipti ekki máli hvað það var. Þú varst alltaf tilbúin til að hjálpa öðrum og þú hafðir svo stórt og hlýtt hjarta, ég er svo stollt af því að vera dóttir þín.
Ég átti svo góða æsku og fékk gott uppeldi hjá ykkur pabba, hjarta mitt er fullt af góðum minningum sem verða aldrei teknar frá mér. Eins og t.d. á kvöldin þegar pabbi var á sjónum, þá fórstu alltaf með mig og Kristinn upp í rúm og við fengum að sofa í hjónarúminu hjá þér og fyrir svefninn fórum við alltaf með bæninar og báðum guð að passa pabba á sjónum og alla ástvini okkar og svo lastu bók fyrir okkur. Það var svo mikið að skemmtilegum sögum sem þú last fyrir okkur og hlakkaði manni alltaf til að fara upp í rúm til að geta haldið áfram með söguna, þú hafðir líka svo mikla unun af því að lesa. Svo eftir að Alfreð fæddist þá fannst mér alltaf svo gaman að hjálpa þér með hann, enda treystir þú mér líka fullkomlega fyrir honum.
Framtíðin var svo björt, okkur var farið að hlakka svo til komandi stunda, þið pabbi búin að selja húsið á Partó og draumur þinn um að flytja suður var loksins að verða að veruleika, mig hlakkaði svo til að geta farið að eyða meiri tíma með ykkur. Svo vorum við byrjaðar að plana jólin, okkur hlakkaði svo til, við Elmar ætluðum að vera hjá ykkur þessi jól og ég ætlaði að koma í byrjum desember svo við gætum undirbúið jólin saman, við vorum meira að segja farnar að plana hvað við ætluðum að baka. Mig hlakkar ekki lengur til jólanna, ég veit að þau eiga eftir að verða erfið og skrítin.
Ég er svo þakklát fyrir að við höfum öll verið fyrir vestan og geta fylgt þér síðust spor þín í þessu lífi. Það var búið að vera svo gaman hjá okkur um helgina, allir svo hamingjusamir og mikið um hlátur og gleði, þér leið alltaf best í faðmi fjölskyldunnar.
Takk fyrir að vera mamma mín.
Ég elska þig og sakna þín svo mikið,
þín dóttir Stella Björk.